Partnerstwo postanowiło skoncentrować swoje działania na grupie kobiet ofiar przemocy domowej i byłych więźniarek z uwagi na fakt, że doznają one podwójnej dyskryminacji, nie tylko ze względu na płeć - co zostało zdiagnozowane w PIW, ale również ze względu na swoją sytuację rodzinną. Kobiety ofiary przemocy znajdują się w swoistej sytuacji typu "Paragraf 22". Brak niezależności ekonomicznej sprawia, że kobiety są bardziej podatne na przemoc i trudniej jest im podjąć decyzję o opuszczeniu partnera stosującego przemoc. Z drugiej strony pozostawanie w związku "przemocowym" utrudnia im znalezienie i utrzymanie zatrudnienia, godzenie życia rodzinnego i zawodowego oraz wypływa negatywnie na sytuację ich dzieci. Dodatkowe bariery na jakie napotykają ofiary przemocy na rynku pracy wiążą się z zaniżonym poczuciem własnej wartości, kłopotami z koncentracją i innymi urazami psychicznymi i fizycznymi jakich doznają. Ponadto ze względu na sytuację rodzinną mają one większe problemy z godzeniem życia rodzinnego i zawodowego. Bywają nękane przez sprawców w miejscu pracy, z powodu urazów częściej korzystają ze zwolnień, a to nie pozostaje bez wpływu na utrzymanie zatrudnienia. Dla kobiet skazanych dodatkowe bariery w znalezieniu pracy wiążą się ze stygmatyzacją wynikającą z pobytu w zakładzie karnym, dezaktualizacją posiadanych kwalifikacji zawodowych, także z utratą umiejętności społecznych.

Z danych uzyskanych z Zarządu Zakładów Karnych wynika, że kobiety odbywające kary pozbawienia wolności mają mniejsze niż skazani mężczyźni możliwości dostępu do szkoleń zawodowych oraz zatrudnienia na terenie zakładów, a tym samym ich sytuacja po opuszczeniu zakładu jest dużo trudniejsza niż mężczyzn. Kobiety ofiary przemocy mają trudności z uzyskaniem kompleksowej pomocy gdyż, instytucje zajmujące się pomocą ofiarom przemocy najczęściej pomijają sferę zawodową, a te zajmujące się aktywizacją zawodową nie dostrzegają specyficznych problemów i barier na jakie napotykają ofiary przemocy. Brakuje współpracy różnych instytucji co sprawia, że ich oferta adresowana do ofiar przemocy i bezrobotnych bywa mało skuteczna.

Dlatego też celem Partnerstwa jest:
® wypracowanie modelowych rozwiązań ułatwiających kobietom ofiarom przemocy (bezrobotnym, zagrożonym utratą zatrudnienia oraz skazanym za przestępstwa popełnione z użyciem przemocy wobec swoich oprawców) podnoszenie kwalifikacji zawodowych, znalezienie zatrudnienia, powrót i utrzymanie się na rynku pracy oraz godzenie życia rodzinnego i zawodowego;
® popularyzacja wśród pracodawców idei równych szans dla kobiet i mężczyzn, elastycznych form zatrudnienia oraz innych rozwiązań ułatwiających godzenie życia rodzinnego i zawodowego.

Innowacyjność naszego projektu polega przede wszystkim na specyfice wybranej grupy docelowej, w tym kobiet ofiar przemocy skazanych za przestępstwa z użyciem przemocy a także na powiązaniu tematyki przemocy w rodzinie z funkcjonowaniem kobiet na rynku pracy (wpływ przemocy na sytuację zawodową kobiet) oraz na zauważeniu zależności pomiędzy sytuacją ekonomiczną kobiety na jej decyzją o uwolnieniu się z krzywdzącego związku. Zauważamy też specyficzne bariery na jakie napotykają kobiety ofiary przemocy na rynku pracy oraz potrzeby podjęcia wobec nich działań, które wychodzą poza tradycyjne metody aktywizacji zawodowej i uwzględniają ich sytuację rodzinną.

Do Partnerstwa postanowiłyśmy włączyć pracodawców i instytucje zajmujące się przeciwdziałaniem przemocy wobec kobiet oraz aktywizacją zawodową. Uwzględniłyśmy także specyfikę potrzeb kobiet ofiar przemocy, w tym kobiet skazanych za przestępstwa z użyciem przemocy w programach aktywizacji zawodowej kobiet, oferowanych kursach i stażach oraz w miejscu pracy (E-larning wprowadzony m.in. do zakładów karnych). Planujemy również wprowadzenie nowych metod aktywizacji bezrobotnych kobiet m.in. poprzez E-learning, działania teatralne oraz przełamywanie podziału na tradycyjne zawody męskie i kobiece.

Zajęcia teatralne posłużą także jako element pracy terapeutycznej dla kobiet ofiar przemocy. W planach mamy ponadto przygotowanie przedstawienia teatralnego opartego na biografii kobiet ofiar przemocy jako formy oddziaływań poszerzających świadomość społeczną na temat przemocy wobec kobiet i ich specyficznych potrzeb na rynku pracy.

Kolejnym działaniem innowacyjnym będzie wprowadzenie strategii samopomocy wśród kobiet ofiar przemocy oraz łączenie różnych grup zagrożonych wykluczeniem społecznym (ofiary przemocy, kobiety starsze, niepełnosprawne, wiejskie).

Wartością dodaną do polityki zatrudniania są doświadczenie i wiedza CPK w pomaganiu kobietom ofiarom przemocy oraz metody ich aktywizacji zawodowej wypracowane w ramach Partnerstwa, które zostaną włączone do standardowych ofert związanych z aktywizacją zawodową grup społecznych zagrożonych wykluczeniem społecznym. Standardowe metody aktywizacji zawodowej nie uwzględniały specyfiki potrzeb ofiar przemocy, a tradycyjne działania pomocowe dla ofiar przemocy nie uwzględniały z kolei znaczenia pomocy oferowanej klientkom w znalezieniu zatrudnienia. Stworzenie w ramach Partnerstwa modelowego zintegrowanego systemu pomocy kobietom ofiarom przemocy będzie służyło za wzór do naśladowania tak w Polsce jak i w innych krajach europejskich.

Kobiety, które są beneficjentkami programu, będą od początku realizacji Działania 1 włączone w proces konsultacji dotyczący planowania i opracowywania szczegółowego planu do Działania 2. Wszystkie działania podejmowane w ramach programu będą uwzględniały specyficzne bariery i potrzeby kobiet ofiar przemocy (zidentyfikowane w trakcie badań i konsultacji) związane z ich funkcjonowaniem na rynku pracy w tym ułatwiające im godzenie życia rodzinnego i zawodowego. Beneficjentki Działania 2 będą również brały udział w jego ocenie poprzez ankiety ewaluacyjne, udział w grupach focusowych. Planujemy również zaproszenie kobiet należących do grupy beneficjentek do Rady Koordynacyjnej. Kobiety ofiary przemocy będą mogły korzystać z rezultatów realizowanych działań po zakończeniu programu Partnerstwa gdyż modelowe rozwiązania i metody pracy wypracowane w trakcie programu będą upowszechniane w innych regionach tak Polski jak i UE. Programy szkoleń będą uwzględniały specyficzne problemy i bariery tej grupy, a pracodawcy będą bardziej otwarci na problematykę równych szans kobiet i mężczyzn oraz zalety elastycznego czasu pracy ułatwiającego godzenie życia rodzinnego i zawodowego. Wszystkie instytucje i organizacje wchodzące w skład Partnerstwa oraz inne zainteresowane podejmowanymi w jego ramach działaniami mogą aktywnie uczestniczyć w planowaniu działań podejmowanych w ramach programu oraz budowaniu lokalnego systemu wsparcia dla kobiet ofiar przemocy, który umożliwi beneficjentkom podjęcie i utrzymanie aktywności zawodowej.

Dzięki współpracy ponadnarodowej chcemy dowiedzieć się jak do problemu aktywizacji zawodowej kobiet ofiar przemocy podchodzi się w innych krajach UE i czy były prowadzone na ten temat jakieś badania. Chcemy nawiązać współpracę, która zaowocuje stałym partnerstwem. Mamy już pewne doświadczenia we współpracy z organizacjami europejskimi zajmującymi się przeciwdziałaniem przemocy w realizacji wspólnych projektów. W ramach Partnerstwa chcemy wykorzystać ich doświadczenie oraz zidentyfikować modele zintegrowanego podejścia do bezrobotnych kobiet ofiar przemocy oraz nauczyć się profesjonalnego tworzenia indywidualnych ścieżek kariery zawodowej, w tym związanych z aktywizacją zawodową kobiet w nie tradycyjnych zawodach.

Wersja do druku